Sinds ik als voltijds kerkmusicus werk, ben ik veel meer bezig met de dood dan voorheen. Doorgaans speel ik één of meerdere uitvaarten per week, een enkele keer zelfs meerdere op één dag. Soms is dit een intensieve emotionele ervaring, soms is het bijna gewoonte-werk. Toch ervaar ik het vaak als waardevol om Requiemmissen en uitvaartdiensten te spelen.

Voor kerkmusici en voorgangers, maar evengoed voor niet-professionele gelovigen, kan het zomaar zo zijn dat geloof voornamelijk beperkt blijft tot de gezamenlijk gevierde liturgie op zondagmorgen. Het risico dat de liturgie losstaat of losraakt van het leven, is reëel. Misschien juist wel daar het meest, waar de esthetische en culturele dimensie van liturgie en kerkmuziek op de voorgrond treedt, en de plaats kan overnemen van aanbidding en verkondiging. 

De eucharistievieringen in de Rooms-Katholieke Kerk in Duitsland kenmerken zich – in onderscheid met wat bij haar Nederlandse zusje gebruikelijk is – door de actieve participatie van de gelovigen. Dit wordt voornamelijk in het zingen hoorbaar, er kan stevig worden gezongen.

´Alles wat adem heeft, love de HEERE´, stond op mijn geboortekaartje. Toen ik dit enkele jaren geleden ontdekte raakte het mij. Als kerkmusicus van het Kirchengemeindeverband Brüggen-Niederkrüchten in bisdom Aken mag ik deze tekst dagelijks leven. Ik ervaar het als een groot geschenk dat roeping en beroep samenvallen.

Kennen Sie das Stabat Mater von Pergolesi? Wenn nicht, sollten Sie sich unbedingt eine Aufnahme im Internet anhören. Die ersten Takte gehören zu den bewegendsten Takten der abendländischen Musik.